Naturalne jest, że o tej porze roku często obserwujemy u siebie i innych spadek nastroju. Niekoniecznie musi być to depresja. Wiadomo też, że typowa depresja kliniczna nie jest wywołana deszczową pogodą i eksperci raczej niespecjalnie przychylają się do terminu „depresja sezonowa”. Wiemy też, że to choroba, która w głównej mierze dotyka też kobiet…

Jednak autor „75 sposobów na depresję” to mężczyzna. Mężczyzna, który w swoim życiu osobistym i zawodowym osiągnął bardzo wiele. To wszystko jednak nie uchroniło go przed tą zdradliwą chorobą. Jego wspomnienia i proste rady składają się na niezwykła opowieść o trudnej drodze do wyzdrowienia. To bardzo wartościowy poradnik – pomaga odczarować wiele mitów na temat depresji, psychofarmakologii, terapii. Pozwala nam zajrzeć w głąb udręczonej depresją duszy. Daje nadzieję.

„Wszyscy, bez względu na to, jak silnie dotknęła nas ta choroba i w jakim stopniu nas dotyczy, jesteśmy odpowiedzialni za to, by robić, co się da, aby przywrócić światło i otoczyć zrozumieniem tych, którzy złapali się w tę pułapkę, a którzy tak długo byli zupełnie pozbawieni zrozumienia. Depresja to prawdziwa choroba, którą można skutecznie leczyć. Ten prosty fakt musi być zrozumiany przez każdego, bo nikt z nas nie wie, do czyich drzwi smutek zapuka w następnej kolejności”.

75 sposobów na depresję, Richard Rybolt – fragment książki:

“Wspomnienia Rybolta są szczególnie ważne dla mężczyzn zmagających się z depresją, którzy wstydzą się przyznać do tego problemu, aby nie zostało to odczytane jako oznaka ich słabości. Z tej książki dowiedzą się, że tak naprawdę przyjęcie diagnozy i podjęcie walki to akt niebywałej odwagi i oznaka wewnętrznej siły”.

Randi Kreger, współautor bestsellera Stop Walking on Eggshells

Richard Rybolt po zwycięskiej walce z depresją został aktywnym działaczem na rzecz osób walczących z tą chorobą. Pomaga tworzyć grupy wsparcia i seminaria edukacyjne, podczas których dzieli się doświadczeniami. Swoją opowieść o powrocie do zdrowia przedstawiał w wielu programach radiowych i telewizyjnych. Jest autorem książki No Chairs Make for Short Meeintgs. Mieszka z żoną na małej farmie w stanie Nowy York.

Fragment wstępu:

Dorastałem w biedzie na naszej małej farmie w Ohio. Dość wcześnie nauczyłem się, jak pracować i jak walczyć. Cała nasza rodzina musiała ciężko pracować na to, co mieliśmy. Gdzieś między zmianami pogody, komornikami i moim ojcem alkoholikiem toczyliśmy ciągłą walkę, aby to wszystko utrzymać. Mimo tych bardzo skromnych początków udało mi się zostać bardzo bogatym człowiekiem. Wraz ze wzrostem bogactwa rosła też moja pewność siebie. Wierzyłem, że nic nie jest w stanie stanąć między mną a moim sukcesem, a tym bardziej między mną a szczęściem.

Potem przyszła depresja. Od razu wiedziałem, że coś jest nie w porządku, ale nie miałem pojęcia, co się dzieje. Zmęczenie i gniew paraliżowały mnie; przeszedłem przez fazę życia z apatyczną pustką w sercu. Zdaję sobie sprawę, że to brzmi jak banał, ale kolory mojego życia bladły, aż nie zostało w nim nic poza okropnym odcieniem szarości. Wmawiałem sobie, że jestem tylko zmęczony i zestresowany. Próbowałem robić sobie wolne, próbowałem nic nie robić, ale to tylko pogłębiało moją melancholię. Wkrótce zacząłem sobie wyobrażać, że mam każdą możliwą chorobę, zupełnie przy tym zaprzeczając diagnozie, którą wystawił mój lekarz rodzinny – depresji. „Depresja” była przerażającym słowem określającym ludzi, którzy byli chorzy psychicznie, ludzi, którzy pozwolili sobie na smutek. Z pewnością nie mogła się odnosić do mnie. W końcu, kiedy żadna inna diagnoza nie wydawała się prawdopodobna, z wielką niechęcią przyznałem, że może moim problemem jest depresja, ale nawet wtedy byłem absolutnie przekonany, że stan ten jest chwilowy i że wkrótce wszystko wróci do normy.

Miesiące stały się latami, podczas gdy moja choroba zapędziła mnie głęboko w doliny rozpaczy, prześladując mnie z powodów, których pewnie nigdy nie zrozumiem. Dlaczego ja? Dlaczego ja? Dlaczego ja? To refren, który najczęściej towarzyszy cierpiącym na depresję. Traciłem godziny, wgapiając się w swój pępek, przeszukując archiwa wczesnego dzieciństwa, próbując znaleźć coś lub kogoś, kogo można by winić. Zawsze byłem przecież wielkim optymistą, a teraz musiałem praktycznie się zmuszać, żeby dokonać czegokolwiek. W końcu zrozumiałem, że to, skąd przyszła depresja i dlaczego się pojawiła, nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Bez względu na powody depresja owinęła się ciasno wokół mnie i mogłem albo pozwolić jej zadusić całą radość życia, albo znaleźć jakiś sposób, by ją zatrzymać. Prowadzenie biznesu nauczyło mnie, jak rozwiązywać problemy, ale nie przygotowało mnie w żadnym stopniu na tę walkę.

Nota od żony autora:

Nareszcie – to już koniec. Dick uwolnił się od depresji kilka lat temu. Zaczynam od tych wspaniałych nowin, ponieważ to jedyna dobra rzecz, którą mogę napisać o tej przerażającej walce. Z początku byłam na tyle naiwna, by sądzić, że problem depresji jest jedynie problemem Dicka, wkrótce jednak zrozumiałam, że ta walka dotyczy każdego z członków naszej rodziny. Wydawało się, że niewiele mogę zrobić, oprócz układania się z Bogiem – proszenia Go, by pozwolił Dickowi znów być wspaniałą osobą, taką jak wcześniej, i odzyskać beztroskie szczęście, które było naszym udziałem, zanim zaczęła się ta straszna choroba.

Z początku Dick zdecydował się ukrywać swoją depresję, mając świadomość piętna, które się z nią łączyło i obawiając się ośmieszenia. Choć mogłam postąpić inaczej, zdecydowałam się uszanować ten sekret. Kryłam go, kiedy inni ludzie zadawali bardzo niedelikatne pytania. Udawałam, że ja i dzieci doskonale sobie radzimy, że depresja Dicka nie ma w ogóle na nas wpływu. Nawet kiedy ogarniała mnie rozpacz, uśmiechałam się, robiłam dobrą minę do złej gry i udawałam, że wszystko jest w doskonałym porządku. Świadomie ukrywałam swoją desperację, ale w środku błagałam o jeden jasny promień słońca, który dałby nadzieję naszej rodzinie. Nienawidziłam słowa „depresja” i wszystkiego, co się z nim łączyło. Czułam się, jakby ktoś przykrył nas ciężkim suknem, spod którego nie możemy się wydostać. I tak trwaliśmy – nie dlatego, że byliśmy szczególnie silni, ale dlatego, że wydawało się, że nie mamy specjalnie wyboru. Modliliśmy się, płakaliśmy i ciągle mieliśmy nadzieję. Wszystko, byle się nie poddać.

Ten wielki przełom, o który błagaliśmy w modlitwach, nigdy nie nadszedł. Zamiast niego co jakiś czas pojawiały się przebłyski nadziei. Z początku prawie niezauważalnie wdzierały się w nasz świat pogrążony w ciemności. Dick zaczął na powrót odwiedzać dawnych znajomych i przyjaciół, bawił się z dziećmi albo czasem majsterkował w swoim warsztacie. Nigdy nie zapomnę tego dnia, kiedy usłyszałam, jak śmieje się swoim dawnym donośnym śmiechem. Zdziwiło mnie to tak bardzo, że od razu wybiegłam na ganek i znalazłam go tam, jak obserwował dzieciaki biegające po ogrodzie za naszym nowym szczeniakiem. Natychmiast go objęłam i nie mogłam powstrzymać łez, które napłynęły do oczu. Nie padło ani jedno słowo dotyczące przełomu tamtego dnia, ale oboje wiedzieliśmy, że mur depresji zaczyna się kruszyć. Ciągłe zmęczenie, które prześladowało Dicka przez tak długi czas, powoli ustępowało, więc mogliśmy częściej wychodzić razem na zakupy i zabierać dzieci do kina. Ale nawet kiedy wróciła już radość, do końca nie mogliśmy się pozbyć sceptycyzmu. Od tak dawna byliśmy świadkami dobrych i złych dni w przebiegu choroby, że wydawało się nam, że możemy jedynie szeptać o poprawie i nowej nadziei, która wypełniała nasze życie, żeby niczego nie zapeszyć.

Prawda jest taka, że Dick nigdy nie wrócił do swojego dawnego ja. Tak samo bez odpowiedzi pozostały moje modlitwy dotyczące tego, by nasza rodzina odzyskała na powrót życie, które znaliśmy przed depresją. Nie mogliśmy wrócić. Ból i cierpienie bardzo nas zmieniły. Przed walką z tą chorobą Dick i ja byliśmy skupieni głównie na przyszłości. Z dumą realizowaliśmy misję dążenia do perfekcji i rzeczy materialne miały dla nas ogromne znaczenie. Ale depresja zmieniła to wszystko. Nasze teorie dotyczące idealnego domu rodem z książek o Pollyannie, teorie dotyczące idealnej rodziny, doskonałej w każdym calu odeszły. Odeszła też duża część naszej arogancji, niecierpliwości i braku wyczulenia na potrzeby innych. Teraz liczą się dla nas o wiele bardziej ludzie, a nie rzeczy i każdy nowy dzień jest podarunkiem, którego nie możemy się doczekać, by go z radością odpakować.

Anita

Podobne artykuły:

• Zdrowie – stres – choroba w wymiarze psychologicznym-IMPULS
• Śpiewnik karaoke
• Każdy ma swoje Kilimandżaro, Małgorzata Wach, Znak
• Zdrowie i choroba. Problemy teorii, diagnozy i praktyki; red. J. M. Brzeziński, L. Cierpiałkowska; GWP
• Ogień i woda – Pauline Rowson

John Sutter wraca po dziesięciu latach na Long Island, aby wziąć udział w pogrzebie długoletniego służącego rodziny. Na miejscu okazuje się, że nie tylko on wpadł na pomysł sentymentalnej podróży w czasie: w okolicy pojawia się także Susan, jego była żona, oraz Anthony Bellarosa, syn dawnego sąsiada i prominentnego przywódcy mafii, z którym losy Johna i Susan nierozerwalnie splotły się w „Złotym wybrzeżu”. Spotkanie po latach na pewno budzi pogrzebane wspomnienia i zapomniane uczucia: te dobre, te złe i te najbardziej niebezpieczne…

Podobne artykuły:

• Trudna prawda – Lisa Scottoline
• Stawisko w Nowym Świecie
• William Lashner – Zdradziecki swiadek
• Jaka jest największa przyjemność świata???
• Gomorra – Roberto Saviano

KrUlewna śnieżka to 4 wariacje na temat znanych bajek autorstwa Bohdana Butenki… Bez cenzury! Po raz pierwszy odkrywamy najpilniej strzeżone sekrety świata bajek! Oto jedyna prawdziwa wersja wydarzeń! Przeczytaj, jeśli masz odwagę!

To może być bardzo ciekawe spojrzenie na bajkę… książka ma być dostępna od 14 listopada i ukaże się nakładem wydawnictwa Nasza Księgarnia.Podobne artykuły:

• Książka tygodnia w Matrasie – “Muchy w butelce”
• Piorun – książka, film
• Jest Sekret, będzie Odpowiedź
• Nominacje do nagrody Książka Roku 2008 Polskiej Sekcji IBBY
• Księgarnia Matras w Lublinie

W mrocznej, niebezpiecznej i niespokojnej Barcelonie lat dwudziestych, młody pisarz, żyjący obsesyjną i niemożliwą miłością, otrzymuje od tajemniczego wydawcy ofertę napisania książki, jakiej jeszcze nie było, w zamian za fortunę i, być może coś więcej… Z niezwykłą precyzją powieściopisarską i w charakterystycznym dlań, oszałamiającym stylu, autor Cienia wiatru ponownie przenosi nas do Barcelony Cmentarzyska Zapomnianych Książek, by obdarować nas niezwykłą intrygą, romansem i tragedią poprzez labirynt tajemnic, gdzie czar książek, namiętności i przyjaźni splatają się w mistrzowskiej opowieści. Kiedy następnym razem będziesz chciał uratować jakąś książkę nie ryzykuj życia… Zaprowadzę cię do tajemnego miejsca gdzie książki nigdy nie umierają i nikt nie może ich zniszczyć. Poznajmy fascynujący labirynt Carlosa Ruiza Zafona autora Cienia wiatru. Świat Barcelony wraz z jej tajemniczymi zakamarkami i mrocznymi sekretami. Świat zapomnianych książek, cudownych i wyklętych, ich autorów i czytelników, świat wielkich miłości, wielkich rozczarowań i wielkich nadziei.

Carlos Ruiz Zafon (ur. 1964 w Barcelonie) debiutował w 1993 roku powieścią Książę mgły, którą otrzymał nagrodę Edebe. Światowy rozgłos przyniósł mu dopiero wydany w 2001 roku Cień wiatru.Podobne artykuły:

• 30 maja ukażą się “Krwiopijcy” Ch, Moore’a
• Księga cmentarna – Neil Gaiman
• Witajcie w świecie Christophera Moore’a!
• Kocur mruży ślepia złote, Maria Ekier, Hokus-Pokus
• Księga cmentarna bestsellerem sieci Barnes & Noble

Małgorzata Kalicińska zadebiutowała w roku 2006 zapraszając czytelników nad urokliwe, pełne ciepła i miłości rozlewisko. Nie przypuszczała, że z tej literackiej gościny zechcą skorzystać setki tysięcy kobiet i mężczyzn spragnionych opowieści dających nadzieję i otuchę. Do tej pory zarówno Dom nad rozlewiskiem jak i Powroty nad rozlewiskiem sprzedały się w łącznym nakładzie przekraczającym 300
tysięcy egzemplarzy. W rankingach bibliotecznych plasują się w czołówce najchętniej wypożyczanych książek.

Miłość nad rozlewiskiem Małgorzaty Kalicińskiej ukaże się 26 litopada nakładem wydawnictwa Zysk.Podobne artykuły:

• Ludobójstwo wznowione!
• Uwaga Wydawcy – piractwo książkowe!
• Sprężyna – Małgorzata Musierowicz
• Holoubek. Rozmowy, Małgorzata Terlecka-Reksnis, Prószyński i S-ka
• Przed świtem, Stephenie Meyer

Pewnego wrześniowego dnia w 1966 roku szesnastoletnia Harriet Vanger znika bez śladu. Prawie czterdzieści lat później Mikael Blomkvist – dziennikarz i wydawca magazynu “Millennium” otrzymuje nietypowe zlecenie od Henrika Vangera – magnata przemysłowego, stojącego na czele wielkiego koncernu. Ten prosi znajdującego się na zakręcie życiowym dziennikarza o napisanie kroniki rodzinnej Vangerów. Okazuje się, że spisywanie dziejów to tylko pretekst do próby rozwiązania skomplikowanej zagadki. Mikael Blomkvist, skazany za zniesławienie, rezygnuje z obowiązków zawodowych i podejmuje się niezwykłego zlecenia. Po pewnym czasie dołącza do niego Lisbeth Salander – młoda, intrygująca outsiderka i genialna researcherka. Wspólnie szybko wpadają na trop mrocznej i krwawej historii rodzinnej.

Wprowadzenie do serii Millennium
Książki z serii Millennium to doskonałe powieści kryminalne z zawiłymi historiami i interesującymi, bardzo rozwiniętymi charakterami bohaterów. Wywodzą się z najlepszej szwedzkiej tradycji fikcji i literatury kryminalnej, którą rozpoczął w latach 60. ubiegłego wieku Sjowall & Wahloo a kontynuowali Henning Mankell, Hakan Nesser i wielu innych doskonałych autorów.
Powieści te są wyjątkowym zjawiskiem nie tylko w Skandynawii. Stają się jedna po drugiej hitami na listach bestsellerów w całej Europie. Prawa do tłumaczenia serii sprzedano do ponad 34 krajów. W Danii i Norwegii książki Stiega Larssona zajęły pierwsze miejsce na liście najlepiej sprzedających się książek 2007 roku, wyprzedzając nawet Harry’go Pottera.

Pierwsza książka trylogii Millennium Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet, ukazała się na początku 2005 roku. W 2006 opublikowano kolejny tom serii Dziewczyna, która igrała z ogniem. W połowie 2007 roku wydano ostatnią część serii Zamek z piasku. Wiosną 2008 rozpoczęto realizację filmu na podstawie trylogii Millennium. Premiera pierwszej części filmu przewidziana jest w 2009 roku.

Bohaterami wszystkich trzech serii są Mikael Blomkvist – dociekliwy dziennikarz finansowy i wydawca niezależnego magazynu Millennium oraz Lisbeth Salander – intrygująca outsiderka i utalentowana hakerka komputerowa, pracująca jako wolny strzelec dla służb bezpieczeństwa.
Ta niezwykła para w każdej z części serii podejmuje wyjątkowo trudne wyzwania. W opinii wielu wydawców, wszystkie historie zawarte w trylogii: śledztwa, dochodzenia w sprawie morderstwa, czy finansowe krętactwa wydarzyły się naprawdę.
Seria Millennium z prawdziwym entuzjazmem przyjmowana jest również przez krytykę.

Jeden z wielu pochlebnych głosów z “Readings Books Review” (Australia): Te książki to sensacja i będą najważniejszym i najbardziej czytanym kryminałem tego roku!!! Mimo iż cała seria istnieje na rynku wydawniczym zaledwie od dwóch lat, to już klasyka najwyższej klasy!

Stieg Larsson (1954-2004) znany szwedzki dziennikarz. Ceniony na świecie ekspert od ruchów nazistowskich i skrajnie prawicowych, ekstremistycznych organizacji. Zmarł nagle na atak serca w listopadzie 2004 roku, tuż przed ukazaniem się pierwszej części kryminalnej trylogii Millennium.

Nagrody:
2006 – Szwedzkie Stowarzyszenie Księgarzy przyznaje tytuł “Twoja książka – nasz wybór”, pierwszej książce z serii Millennium “Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet”.

2006 – Nagroda Skandynawskiego Stowarzyszenia Autorów Kryminałów Glasnyckel (Szklany klucz – najbardziej prestiżowa skandynawska nagroda w dziedzinie literatury sensacyjnej) za najlepszą powieść kryminalną 2005 roku dla książki “Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet”.

Szklany klucz otrzymała także trzecia powieść serii “Zamek z piasku“. “Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” znaleźli się także na krótkiej liście książek nominowanych do nagrody Duncan Lawrie International Dagger.

Recenzje:
“Wydawnicza sensacja, doskonały autor kryminałów, który pojawił się znikąd (…) Świat powieści kryminalnych rzadko jednocześnie podziwia i żałuje tak wielkiego talentu, jak Stieg Larsson”.
Sunday Times

“Dziennikarz i hackerka to doskonałe, wiarygodne postaci (…) powieść ma w sobie także coś z czułej historii miłosnej (…)
To niezwykła książka, pełna pasji, sugestywnego wyczucia miejsca i subtelnego wglądu w przekupne, złe umysły.”
Observer

“Cały ten szum jest w pełni uzasadniony (…) W książce świetne jest wszystko – bohater, fabuła, atmosfera.”
The Times

“Atmosferę oczekiwania na delicje w kolejnych częściach trylogii psuje niestety świadomość, że wkrótce po oddaniu rękopisu 50-letni Larsson zmarł na atak serca (…) jednak jego niezwykłe obserwacje na temat nadużycia władzy zarówno przez ludzi, jak i instytucje, zdobędą mu więcej czytelników niż mógł sobie wyobrazić.”
Sunday Telegraph

“Szwedzka powieść kryminalna, ma zarówno klasę, jak i społeczne sumienie. Tylko kwestią czasu było pojawienie się szwedzkiej wersji “Wojny i pokoju” (…) Ta potężna powieść jest wielka nie tylko dlatego, że zawiera mnóstwo wątków i dziesiątki postaci, ale jest także wielka fizycznie, do tego stopnia, że jeśli chcecie nie spać całą noc, by ją pochłonąć – a pewnie tak będzie – musicie zrobić to przy kuchennym stole, bo to za duże tomiszcze do czytania w łóżku (…) Konstrukcja i tempo fabuły są mistrzowskie. Nic dziwnego, że Europa oszalała na punkcie Blomkvista i jego nieodłącznej asystentki.”
Sydney Morning Herald

“Pełna energii historia o seryjnym mordercy.”
Mail on Sunday

Larsson wyciągnął z rękawa dwoje niezwykle absorbujących bohaterów. Kiedy tylko ich poznajemy, oddajemy się tej powieści bez reszty (…)
To obszar klasycznego angielskiego kryminału. Ale potem pojawia się coś mroczniejszego i bardziej krwawego – bardziej Thomas Harris niż Dorothy L. Sayers.
The Independent

“Styl leniwy i szczegółowy, fabuła interesująca i wiarygodna, ale przede wszystkim powieść ma cudownie oryginalną bohaterkę (…) niezwykła książka.”
Literary Review

Podobne artykuły:

• Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet – fragment
• Następca, Ismail Kadare, Świat Książki
• Muzyka Marie – Usamaru Furuya
• Biały tygrys – Aravind Adiga
• Ruszyły nagrania „Narrenturm” Andrzeja Sapkowskiego

Film:
Adaptacja bestsellerowej powieści Radka Knappa. Waldemar (Łukasz Garlicki) nigdy jeszcze nie był za granicą. Postanawia to zmienić w czasie wakacji. Pomocy w zorganizowaniu wyjazdu szuka u pana Kuki (Andrzej Grabowski) – dawnego znajomego rodziców. To za jego namową za cel swojej wędrówki wybiera Wiedeń. Jednak już na miejscu wskazówki Kuki okazują się cokolwiek mylące, a jego wizja zagranicy mocno wyidealizowana. Waldemar dostaje twardą szkołę życia na obczyźnie.
Każdy pierwszy raz jest trudny. Tymczasem na Waldemara czeka cała seria pierwszych razów. Pierwszy wyjazd za granicę. Pierwsza dziewczyna. Pierwsza praca. Pierwsza kradzież. Pierwszy skok na bank… Te wakacje zmienią go na zawsze.

Książka:
Ryzykowna, szalona i nieodpowiedzialna podróż w nieznane.
Plecak wypełniony konserwami, prawie pusty portfel, a przede wszystkim ekscytacja spełnianym właśnie marzeniem o wolności i ciekawość czekającego gdzieś innego, lepszego świata.

Odkrywanie miejsc nieobecnych na turystycznej mapie, rozmowy w obcym języku dalekie od tych proponowanych w rozmówkach.
I w końcu niespodziewane odnalezienie siebie samego, odnalezienie miejsca, które czeka na wypełnienie obecnością, i co najważniejsze – drugiego człowieka, który odpowie na pytanie: po co ta podróż w nieznane?

Recenzje:
“Prosto i bezpretensjonalnie opowiada Knapp o erotycznych i kapitalistycznychch pokusach. Rozprawia o regularnym seksie kamienia łupanego, zastawia na swojego bohatera niebezpieczne pułapki, tworząc tym samym jedną z najbardziej przebiegłych i zabawnych książek sezonu.”
Der Spiegel

“To błyskotliwy autor, z polotem i ogromnym poczuciem humoru.”
Marcel Reich Ranicki

Fragment:
Aby się dowiedzieć, dlaczego ptaki nie lecą wstecz, wystarczy mi wyjrzeć przez okno. Wszystkie wydarzenia ostatnich dwu miesię¬cy przewijają się wtedy przede mną z taką jasnością, jakbym leżał na łożu śmierci. Widzę rzeczy, o jakich nie wiedziałem, że w ogóle istnieją, i tak wyraźnie rozpoznaję twarze, jakbym patrzył w lu¬stro. najwyraźniej jednak widzę sam siebie, wątpliwego bohatera pewnej historii, mającej początek tego dnia, gdy zastukałem do drzwi pana Kuki, oszusta, który nawarzył całego piwa.
Drzwi mieszkania pana Kuki były równie cienkie jak wszyst¬kie inne w naszym domu, upłynęło jednak trochę czasu, zanim usłyszał moje pukanie. Dopiero po kilku minutach uchylił je lekko i podejrzliwym wzrokiem zmierzył mnie od stóp do głów.
– Przyszedłeś dziesięć minut za wcześnie – powiedział i ka¬zał mi wejść do środka.
Chociaż była piąta po południu, miał na sobie piżamę z wzor¬kiem w kotki goniące motyla. Już miałem wejść do mieszkania, gdy zatrzymał mnie w progu.
– Chwileczkę, a nasza umowa?
Wyciągnąłem z kieszeni butelkę wódki i podałem mu. Obej¬rzał ją ze znawstwem i skinął głową.
– Dobra. Wejdź.
przemierzyliśmy kuchnię, w której nie wiedzieć czemu cuchnꬳo benzyną i weszliśmy do dość skromnie urządzonego pokoju. na jego umeblowanie składały się jedynie okrągły stół i cztery krzesła.
Pan Kuka wziął dwa kieliszki z półki i postawił na stole. mój był wielkości solniczki, a jego – bańki na mleko. Zająwszy się otwieraniem butelki, powiedział:
– Tacy eleganccy państwo jak twoi rodzice uważają mnie za pijaka. ale niech lepiej przyjrzą się młodemu pokoleniu. Tym no¬wobogackim maklerom giełdowym, którzy kijem do golfa potrafią zatłuc psa, albo tym tancerzom, co to ostatnio wszędzie paradują w babskich spódnicach i podsiadają dzieci na huśtawkach. Oni piją coca-colę. a wiesz, co jest w środku? Jest gazowana. Dwu¬tlenkiem węgla – postukał się w czoło – który nie służy szarym komórkom. rozpuszcza je. W Ameryce, gdzie wynaleźli to pa¬skudztwo, już od dawna nie znajdziesz ani jednej zdrowej szarej komórki. Jeśli więc w przyszłym tysiącleciu zamierzasz jeszcze umieć liczyć do trzech, omijaj to świństwo z daleka.
Usiadłszy przy stole, spojrzał na mnie.
– No, co tak sterczysz? – powiedział. – siądź. ludzie, któ¬rzy piją „na stojaka”, dostają zawału serca.
usiadłem. Krzesła pana Kuki były zrobione chyba dla smer¬fów. Kolana sięgały mi pod brodę. ale pan Kuka miał tylko metr pięćdziesiąt wzrostu.
Napełnił kieliszki i zatarł ręce, jakbyśmy byli na Antarktydzie.
– Z tym paliwem możemy trzykrotnie okrążyć globus. a więc wytłumacz raz jeszcze, czego to chcesz od starego Kuki.
– Chcę pojechać na Zachód – powiedziałem.
– Ach tak? a po co ci ten zasrany Zachód?
– Bo jestem strasznie ciekaw, jak tam wygląda. Zamierzałem to zrobić już w wieku dziesięciu lat. – Bawiliśmy się w tę grę już od tygodnia, tak że wiedziałem, co trzeba mówić.
– A do czego takiemu dobrze ułożonemu chłoptasiowi jak ty potrzebny jest taki stary Kuka?
– Ponieważ pan Kuka zna się na Zachodzie jak nikt inny.
przejrzał się w małym lusterku stojącym na stole i powiedział do swojego odbicia:
– Sam bym tego lepiej nie wyraził.
nagle popatrzył na mnie podejrzliwie.
– Dziwi mnie, że twoi eleganccy rodzice się na to zgadza¬ją. Zdaje się, że kilka dni wcześniej coś słyszałem, coś w rodzaju kłótni?
Pan Kuka mieszkał dokładnie pod nami. W tym domu nie tylko drzwi były cienkie jak opłatki, ale także podłogi. słyszało się nawet, jak ktoś trzy mieszkania dalej miesza łyżeczką herbatę.
– Oni nie mają nic przeciw temu – skłamałem.
– Hmmm. rozumiem.
Uniósł kieliszek z wódką i spojrzał przez niego. Jego nos wy¬dłużył się trzykrotnie.
– Coś czuję, że przygotowałeś się już do tej podróży, kupi¬łeś wszystkie możliwe przewodniki i wykułeś je na pamięć. naj¬prawdopodobniej wiesz teraz o Francji więcej od samych fran¬cuzów, mógłbyś śpiewająco podać ceny biletów do wszystkich muzeów w Amsterdamie i orientujesz się nawet, gdzie w Berli¬nie znajduje się kamień, na który pięćdziesiąt lat temu nasikał Picasso, zgadza się?
Poczerwieniałem.
– Nie, tej ostatniej wiadomości w nich nie było.
Pan Kuka wykonał taki ruch ręką, jakby przekreślał coś w powietrzu.
– Zapomnij o tym. To może dobre dla turystów albo tych no¬wobogackich maklerów giełdowych. Tego, co musi wiedzieć ktoś taki jak my, w żadnym przewodniku nie znajdziesz, to znaczy, nie znajdziesz trzech najważniejszych lekcji Kuki na temat Zachodu. Bez nich nawet nie myśl o wsiadaniu do pociągu. a ponieważ cię lubię, udzielam ci ich za darmo. pierwsza zabrzmi w twoich do¬brze wychowanych uszach pewnie trochę dziwnie. ale nieważne dokąd jedziesz, bo Zachód jest wszędzie Zachodem, lecz jak wra¬casz. Tylko nie wracaj w podkoszulku z nadrukiem „Czym mogę służyć?”, nawet jeśli miałbyś zapłacić za to przednim zębem. Ta k jak ja. Zobacz no…
Pan Kuka wyszczerzył się w uśmiechu, by pokazać, co ma na myśli. ponieważ jednak nie miał z przodu ani jednego zęba, nie mogłem się nijak domyślić, który z nich pozostał na Zachodzie.
– Te j lekcji nauczyłem się w Anglii. Wskutek nieszczęsnego splotu rozmaitych okoliczności musiałem przez jakiś czas praco¬wać w supermarkecie. W wieku pięćdziesięciu sześciu lat jeździ¬łem jak niedorostek na wrotkach i w podkoszulce z angielskim napisem: „Czym mogę służyć?”. moim zadaniem było układa¬nie na półkach zamrażarki indyków z termometrami w kuprach. Kiedyś tak długo woziłem po sklepie jednego indyka, że odtajał, a termometr wypadł mu z tyłka. Ja zaś, naiwny kretyn, schyliłem się po niego. gdy nazajutrz oglądałem w lustrze świeżą dziurę po zębie, zauważyłem na swojej piersi podkoszulkę z nadrukiem „Czym mogę służyć?” I nagle zrozumiałem, że w tym T-shircie nie tylko układam sterty indyków, lecz również oglądam telewizję, śpię, a pewnego dnia jeszcze wyciągnę w niej kopyta. Wtedy moja słowiańska dusza dostała takiego pietra, że powiedziałem sobie: Czy nie wystarczy, że już tylu idiotów nosi takie podkoszulki, czy i ja muszę to robić? nazajutrz zebrałem się w sobie, poszedłem do szefa i złożyłem wymówienie. pierwsze, co zrobiłem w domu, to wskoczyłem w piżamę i wyszczotkowałem zęby, które mi jeszcze zostały. Opłaciło się. popatrz – pan Kuka wskazał z dumą na swoją klatkę piersiową – nie ma tu już „Czym mogę służyć?”, lecz same sympatyczne kocury, pragnące schwytać ospałego motyla.
Pan Kuka uniósł kieliszek do ust. najwyraźniej jednak nie wywiózł z Anglii samych złych doświadczeń, bo nie wychylił wódki jednym haustem, lecz popijał ją małymi łyczkami niczym anglik herbatę. Był naprawdę jednym z najbardziej dystyngowa¬nych pijaków, jakich kiedykolwiek widziałem.
Apotem ciągnął dalej:
– Kolejną lekcję dostałem od razu w drodze powrotnej z Anglii. Zatrzymałem się na kilka dni w Paryżu. Chciałem obejrzeć wieżę Eiffla i dzielnicę rozpusty, ale moi wielce szanowni rodacy zaciągnęli mnie do grobu Chopina. stoimy tam w deszczu i gapimy się na płytę nagrobną. a wtedy jeden mówi nagle, że Chopin musi być bardzo szczęśliwy, iż jego serce spoczywa w ojczyźnie. najpierw myślałem, że to jakaś metafora albo coś w tym rodzaju, ale ten facet zaczyna nagle opowiadać ze wszystkimi szczegółami, jak to Chopinowi po śmierci wyjęto serce, zawekowano i przy¬wieziono do nas. I kiedy tak rodacy zasypywali mnie kolejny¬mi bzdurami, zauważyłem, że stoję w niewiarygodnie dużej ku¬pie gówna. gdy to zobaczyłem, myślałem, że traf mnie szlag. W końcu nie przyjechałem do Paryża po to, by przed grobem Chopina wleźć w gówno. Wtedy jednak ten, który opowiadał o sercu, spostrzegł, co się stało. podszedł do mnie i powiedział coś, czego nie zapomnę: „Wiesz, Kuka, francuzi uważają się za naród wybrańców, ale francuskie gówno śmierdzi dokładnie tak samo jak nasze”. potrzebowałem wielu lat, by to zrozumieć. a ty dowiadujesz się tego już pierwszego dnia. nie masz pojęcia, jak ci zazdroszczę. To jest druga lekcja: zachodnie i wschodnie gów¬no jest identyczne.
– Właściwie nigdy nie zamierzałem jechać do Anglii lub Fran¬cji – wpadłem Kuce w słowo. – mówiłem przez telefon o Niemczech, bo to najbliżej, a niemiecki znam trochę ze szkoły.
– I dlatego zostawiłem sobie Niemcy na sam koniec – przy¬taknął pan Kuka. – Tam dostałem trzecią i najważniejszą lekcję.
Pan Kuka znów spojrzał na mnie podejrzliwie.
– Jaki z ciebie właściwie jest człowiek, Walduś? Wiesz, widu¬ję cię często, kiedy jeździsz windą albo przynosisz ojcu gazetę, ale poza tym nic o tobie nie wiem. Czy należysz do tych patriotów, co to przed śniadaniem muszą trzykrotnie machnąć sobie flagą narodową, czy też umiesz od czasu do czasu znieść prawdę?
– Przeczytałem gdzieś, że człowiek staje się patriotą dopiero po trzydziestce. Chyba że wcześniej się ożeni i zrobi dzieci.
– Ale ty jeszcze nie masz dzieci, co?
– Nie mam nawet żony.
– No to słuchaj uważnie, bo tego, czego dowiesz się teraz, nie znajdziesz ani w żadnym przewodniku, ani nigdzie indziej.
Zanim nasz elektryk zrobił komunistom zwarcie w systemie i do¬kumentnie wyłączył im komunizm, Niemcy byli dla nas bardzo milutcy. może mieli jeszcze wyrzuty sumienia z powodu drugiej wojny światowej, nie wiem. W każdym razie słysząc, że pocho¬dzisz z Polski, od razu ci pomagali. I tak było na całym Zachodzie. później jednak nastąpił przełom i nagle wsioki z całej Polski stały się europejczykami. Wszyscy ruszyli hurmem na Zachód i zaczęli kraść, co popadnie. Niemcy wprowadzili nawet wizy, bo inaczej musieliby wpisać swojego mercedesa na listę gatunków zagrożo¬nych wymarciem. Od tej pory ci na Zachodzie zrozumieli, że je¬steśmy wszystkim, tylko nie europejczykami. I dlatego nigdy nie wolno ci się przyznawać, skąd naprawdę pochodzisz. nawet gdy wezmą cię na tortury, mów, że jesteś z Chin. Kiedy usłyszą słowo „polska”, możesz się natychmiast pakować. Oto trzecia lekcja.
Pan Kuka zamilkł i melancholijnie oglądał swoje uzębienie w małym lusterku stojącym na stole.
– Domyślam się, że dwie pierwsze lekcje dotyczą również Niemiec? – spytałem.
– One są jak grawitacja. Obowiązują nawet na Księżycu.
Oderwał wzrok od lusterka.
– Jest jednak jeszcze czwarty powód, by nie jechać do Nie¬miec. Niemcy wzbogacili się ostatnio o dwadzieścia milionów nowych rodaków, którzy są jeszcze bardziej humorzaści niż moja druga żona. Teraz wygląda u nich jak w tej knajpie, w której na¬gle zabrakło piwa. Krótko mówiąc, nie pchałbym się tam teraz jako Słowianin.
– Rozumiem.
mimo to musiałem najpierw przetrawić gorycz, że nie zo¬baczę Berlina i kamienia, na który nasikał Picasso. sięgnąłem po kieliszek, ale gdy tylko powąchałem wódkę, odstawiłem go z po¬wrotem. nie cierpię wódki. nawet w stanie najwyższego rozgo¬ryczenia. powiedziałem:
– Muszę jednak pojechać do kraju niemieckojęzycznego. Więc dokąd? Do Szwajcarii?
– Nie znam Szwajcarii. Tam prawie nie ma obcokrajowców, a mimo to moje trzy reguły obowiązują w tym kraju bardziej niż gdziekolwiek indziej.
– No to co mi pozostaje? Więc w takim razie nici ze wszyst¬kiego.
– Ale gdzie tam! nie słyszałeś nigdy o Austrii? W Wiedniu mówią wprawdzie dziwnym językiem, ale jeśli znasz niemiecki, to już coś. problem tylko w tym, czy nie jesteś trochę za młody na takie olbrzymie muzeum, jakim jest Wiedeń? mieszkają tam, cisnąc się na niewielkiej powierzchni, dwa miliony strażników muzealnych, którzy ciągle mówią o śmierci. I nie są tacy jak my, Słowianie, co tylko gadają po próżnicy. Właśnie gdy tam byłem, znaleźli jakiegoś emeryta, który strzelił sobie w łeb. Trzy lata przeleżał w mieszkaniu, a chociaż nie miał głowy, by cokolwiek czytać, regularnie przysyłano mu do domu katalogi różnych do¬mów towarowych. nie mówię tego po to, żebyś i ty popełnił sa¬mobójstwo. Twoi starzy nie daliby mi żyć.
– Wiem, że pan nie cierpi przewodników – powiedziałem. – Ale przeczytałem w nich o katedrze św. Stefana, o Schönbrun-nie i o Mozartkugeln.
– To jest jakiś argument. rzeczywiście, tam są nie tylko sa¬mobójcy, ale też mnóstwo zabytków i różnych specjałów. nie mówiąc już o lipicanerach.
Pan Kuka schował się znów za kieliszkiem, a jego nos wy¬dłużył się jak ogórek.
– To specjalny austriacki deser lodowy. musisz go koniecz¬nie zamówić w jakiejś kawiarni. no i przyszło mi jeszcze na myśl coś, co przemawia za Wiedniem. Znam przypadkiem właściciela całkiem miłej i taniej firmy autokarowej, która mogłaby cię tam zawieźć. nazywa się „Dream Travel”.
– Ten „Dream Travel”?
– Nie. To, o czym ty myślisz, to olbrzymia firma w Niem¬czech. mój przyjaciel ukradł jej tylko nazwę.
– To tak można?
– Wszystko można, trzeba tylko chcieć. Wiesz, jak to zrobił? siedział właśnie u dentysty i grzebał wśród czasopism, szukając majowego numeru „playboya”. ale z powodu bólu zęba sięgnął gdzieś obok i nagle wpadł mu w ręce katalog Neckermanna. Za¬miast gołej Samanthy Fox, cwałującej na ogromnym bananie, uj¬rzał dwupiętrowy, luksusowy autobus z napisem „Dream Travel”. reszta była już tylko kwestią litra farby olejnej.
Zastanawiałem się. Właściwie dlaczego nie zaryzykować wyprawy do Wiednia? W końcu Zachód to Zachód. poza tym nie miałem szczególnie dużego wyboru. Jako Słowianin nie po¬winienem pchać się do Niemiec, a w Szwajcarii, jeszcze zanim przekroczę granicę, ludzie już będą nastawieni do mnie wrogo. no i tani przejazd, zaoferowany przez pana Kukę, też był nie do pogardzenia. W końcu nie jestem synem milionera.
– Powiedzmy, że faktycznie wybiorę się do Wiednia. Czy zna pan tam też jakiś hotel? – spytałem.
– A ile chcesz wydać?
– Niedużo. Najlepiej w ogóle nic.
– Hotel „Cztery pory roku”.
– A praca? Dobrze byłoby sobie co nieco dorobić.
– Jeśli o to chodzi, musisz liczyć sam na siebie. pracy jest tam jak piasku na pustyni. ale nie mów celnikowi na grani¬cy, że chcesz pracować. a gdy się do ciebie uśmiechnie, nie odwzajemniaj uśmiechu. To powód do rewizji osobistej. po¬wiedz tylko spokojnie kilka razy „tak jest”. Wszyscy mundu¬rowi idioci to lubią. no i kiedy po raz pierwszy wjedziesz do Wiednia, nie zdziw się, że działają wszystkie reklamy świetl¬ne. To norma na całym Zachodzie. no i jak już tam będziesz, to może mógłbyś przy okazji przekazać coś mojemu wiedeń¬skiemu kumplowi?
– Z chęcią. Tylko jak ja go znajdę pośród tych dwu milio¬nów strażników muzealnych?
– To proboszcz polskiej parafii.
– Jest pan zaprzyjaźniony z proboszczem?
– Jak trzeba, to i pies dupą zaszczeka. Więc, gdy go zobaczysz, powiedz mu tak: „paczka już doszła”. Zapamiętasz?
– Śpiewająco. Bez problemu.
– no to chyba powiedziałem ci wszystko, co wiem. Zdasz mi dokładną relację po powrocie.
– Oczywiście.
pan Kuka wskazał melancholijnie na opróżnioną do poło¬wy butelkę:
– Ja tymczasem pobawię się trochę tą buteleczką. Jeśli ni¬czego więcej ode mnie nie chcesz, idź pakować walizki. Jestem troszkę zmęczony i tak mi dziwnie w uszach gwiżdże.
Wstałem i podziękowałem.
– Wiem, co ludzie o panu mówią. ale oni się mylą. Kiedy już wrócę, nie tylko wszystko panu opowiem, lecz przyniosę ko¬lejną butelkę.
– Inaczej i tak cię nie wpuszczę.
Pan Kuka wskazał mi głową kuchnię:
– Sam trafisz do drzwi. Twój kumpel Kuka nie mieszka w pałacu, co?
Wyciągnąłem do niego dłoń na pożegnanie, ale on najwy¬raźniej niewiele sobie z takich gestów robił, gdyż momentalnie schował ręce pod stołem. powiedziałem tylko „do widzenia” i pomaszerowałem w kierunku drzwi. Kiedy jednak chwyciłem za klamkę, zawołał:
– Chwileczkę! na śmierć zapomniałbym o najważniej¬szym.
Wygramolił się zza stołu i podszedł do mnie.
– Wyciągnij rękę – poprosił.
spełniłem jego prośbę, on zaś wsunął mi do otwartej dłoni jakiś metalowy przedmiot koloru srebra.
– To zapalniczka na benzynę – powiedział. – Jest zepsuta, ale jako talizman będzie w sam raz. lekcja numer cztery brzmi: nie wyjeżdżaj nigdy na Zachód, póki nie zabezpieczysz się przed pechem.
Nie chciałem przyjąć tego prezentu, ale Kuka nie chciał o tym nawet słyszeć.
– Bardzo dziękuję – powiedziałem.
Nie wydobyłem z siebie niczego więcej poza tym śmiesz¬nym „bardzo dziękuję”. ale zawsze jest tak samo. gdy ktoś mnie wzruszy, nigdy nie mogę znaleźć sensownych słów. schowałem zapalniczkę i wyszedłem z mieszkania szczęśliwy jak małe dziec¬ko. I ani przez moment nie pomyślałem, jak zgubne okażą się rady pana Kuki.

Podobne artykuły:

• Lekcje pana Kuki – fotorelacja ze spotkania w Empiku
• Lekcje pana Kuki – spotkanie w Empiku
• Alicja i Ciemny Las – Jacek Piekara
• Holoubek. Rozmowy, Małgorzata Terlecka-Reksnis, Prószyński i S-ka
• Ogień i woda – Pauline Rowson

Trzech kumpli to książka na podstawie filmu dokumentalnego Anny Ferens i Ewy Stankiewicz Trzech kumpli wyprodukowanego przez TVN.

Najgłośniejszy film dokumentalny ostatnich lat doczekał się swojego książkowego uzupełnienia. Dramatyczna historia Pyjasa, Wildsteina i Maleszki spleciona z opowieścią o wydarzeniach roku 1977 odsłania tragiczne wydarzenia, które wciąż bolą i budzą emocje. Trzech kumpli to nie tylko opowieść o zdradzie i przyjaźni, ale też próba pokazania kulisów funkcjonowania Służby Bezpieczeństwa oraz działań ludzi ją tworzących. Książka pozwala jeszcze raz spojrzeć na to, co działo się w Polsce zaledwie dwadzieścia lat temu.

2 listopada o godz. 12.30 telewizja TVN24 wyemituje film Trzech Kumpli.

Podobne artykuły:

• ‘Dolina nicości’
• Nowohucka telenowela – Renata Radłowska
• Księga cmentarna Neila Gaimana trafi na ekrany
• Benigier-Media poleca “Maski” Eva Montana
• Farba znaczy krew – nowość

Magazyn „Time” umieścił go na liście stu najbardziej wpływowych ludzi na świecie. Telewizja ABC News nadała mu tytuł Człowieka Roku 2007. A wszystko dzięki swemu niezwykłemu wykładowi „Jak spełniłem swoje marzenia z dzieciństwa”
To miał być zwykły, pożegnalny wykład nieznanego szerzej profesora kończącego pracę na prestiżowym amerykańskim uniwersytecie Carnegie Mellon w Pittsburghu. I pewnie przemówienie śmiertelnie chorego na raka naukowca zapamiętałaby jedynie grupka najwierniejszych studentów, gdyby nie to, że zostało ono umieszczone w Internecie. Ostatni wykład pod tytułem „Jak spełniłem swoje marzenia z dzieciństwa” błyskawicznie stał się jednym z najchętniej oglądanych nagrań w serwisie YouTube:

„Okoliczności naszego spotkania są dość niezwykłe. Od półtora roku walczę z rakiem trzustki, ale popatrzcie: tu są najnowsze zdjęcia USG, na których widać kilkanaście guzków atakujących moją wątrobę” – zaczął swój wykład 47-letni Randy Pausch, uśmiechając się do zdumionej publiczności. A potem dodał, że przeprasza wszystkich, którzy uważają, że powinien być bardziej przygnębiony i… dziarsko wykonał kilkanaście pompek. “Ci, którzy nadal mi współczują, niech wskoczą na scenę i pokażą, czy potrafią mnie przebić” – oświadczył i zebrał lawinę oklasków.

Przez kolejne 74 minuty Randy Pausch tłumaczył zasłuchanym studentom, jak należy żyć. “Okazuj ludziom wdzięczność za to, co dla ciebie zrobili. Kiedy coś spieprzysz, przeproś. Nigdy nie narzekaj, po prostu pracuj jeszcze ciężej. A przede wszystkim nie rezygnuj z dziecięcych marzeń” – mówił profesor, okraszając wykład licznymi dygresjami, wspomnieniami z młodości i dowcipami. „ Większość nas miało w dzieciństwie marzenia: miejsca, które chcieliśmy zwiedzić, ludzie, których chcieliśmy spotkać, pracę, która chcieliśmy wykonywać. To wszystko to nasze marzenia, które mogą się stać potężnym źródłem motywacji. Niektórzy z czasem rezygnują z nich. Zachowanie ich to podstawowa wartość, która świadczy o naszym człowieczeństwie.” Randy Pausch w wieku 46 lat zrealizował większość ze swoich marzeń, i o tym jak je zrealizował jest też jego wykład. Dał on wszystkim słuchaczom więcej niż jakiekolwiek podręczniki motywacji.
Zachwycona publiczność wielokrotnie przerywała mu wybuchami śmiechu i owacjami. “Umieram, ale nadal dobrze się bawię i zamierzam cieszyć się życiem do końca dni, jakie mi jeszcze pozostały” – oświadczył Pausch na zakończenie, a sala wręcz eksplodowała oklaskami. Na nagraniu zamieszczonym na YouTube widać, że wielu studentów ocierało w tym momencie łzy.
“Jestem zaskoczony przyjęciem, jakie spotkało mój ostatni wykład. Tak naprawdę przygotowałem go z myślą o trójce moich dzieci, które wkrótce zostaną sierotami. Ale cieszę się, że również inni ludzie znaleźli w nim coś cennego dla siebie” – napisał.
Randy Pausch zmarł 25 lipca 2008 r. z powodu komplikacji wywołanych rakiem trzustki.

Podobne artykuły:

• Ostatni wykład
• Gonić króliczka – Mariola Zaczyńska
• Odziedziczone marzenia – Barack Obama
• Na kawie z… Marilyn
• Sieć niebios Lian Hearn

To może być literackie wydarzenie jesieni. Basia Jasnyk z popularnego serialu „Teraz albo nigdy” napisała książkę! Dowcipną, barwną i bardzo wciągającą. I pomyśleć, że miał to być tylko sposób rozładowania złości na facetów. Całe szczęście, że nie tylko jej przyjaciółki będą miały okazję wzruszać się przy lekturze, śmiać i płakać na przemian. Basia znalazła wydawcę, który postanowił dać szansę obiecującej debiutantce. Co prawda pociągnie to za sobą szereg nieprzewidzianych wydarzeń, ale na razie o tym cicho sza…

Moim zdaniem to świetny pomysł na promocję książki, o czym pisał też rynek książki. Myślę, że prawdopodobnie co trzeci fan serialu Teraz albo nigdy tej ksiązki jednak nie kupi, ale myślę, że realnie można liczyć na sprzedaż na poziomie 3%-5% widowni serialu, co i tak wydaje się bardzo atrakcyjnym rynkiem. Bardzo fajne połączenie dwóch “mediów” – papieru i wizji. Ciekawy jestem końcowego efektu poziomu sprzedaży, ale też treści samej książki (mimo tego, że nie oglądam serialu Teraz albo nigdy)Podobne artykuły:

• Kaktus w sercu
• Casino royale – Ian Fleming
• Kaktus w sercu – opowieść transmedialna
• 53 Międzynarodowe Targi Książki
• Zwycięzca jest sam, Paulo Coelho

Gomorra odniosła wielki sukces w wielu krajach Europy; w listopadzie 2007 roku znalazła się na liście 100 najlepszych książek non fiction ogłaszanej każdego roku przez New York Times. Recenzent tego dziennika określił jej autora jako „Salmana Rushdiego w walce przeciw przestępczości zorganizowanej”.

Film nakręcony na podstawie książki, pod tym samym tytułem, w reżyserii Matteo Garrone, otrzymał Grand Prix na festiwalu w Cannes, został też wybrany na włoskiego kandydata do nominacji na Oskara w kategorii filmów zagranicznych.

Książka ukaże się w listopadzie 2008.

Podobne artykuły:

• Przed świtem, Stephenie Meyer
• Jest Sekret, będzie Odpowiedź
• Zasypie wszystko, zawieje – Włodzimierz Odojewski
• Adwokat diabła Nelson DeMille
• Księga cmentarna Neila Gaimana audiobookiem Roku w USA

W tym roku po raz pierwszy szefowie kuchni hoteli Sheraton w Warszawie, Poznaniu, Krakowie i Sopocie oraz The Westin Warsaw i Le Meridien Bristol, zdradzili receptury na swoje najlepsze potrawy, tak szerokiej grupie wielbicieli dobrej kuchni. Kuchnia Szefów to elegancka biblia dobrego smaku pokazująca kulisy powstawania potraw w najlepszych restauracjach hotelowych w Polsce. W książce, która od 16 października będzie po raz pierwszy dostępna w sprzedaży w najlepszych księgarniach, znajdzie się 155 wykwintnych receptur na przystawki, zupy, dania główne, desery i koktajle. Wielbicielami dań prezentowanych w Kuchni Szefów są m.in. Leo Beenhakker, Zofia Czernicka czy Elżbieta Dzikowska.

Kuchnia szefów to pozycja, którą w swojej bibliotece powinien mieć każdy koneser dobrego smaku, to także idealny prezent gwiazdkowy. Mamy nadzieję, że zaprezentowane przepisy zachęcą Polaków do bawienia się przygotowaniem potraw, a także zainspirują do tworzenia własnych kulinarnych dzieł sztuki – powiedział prezes Rosikon Press.

Kuchnia szefów powstała dzięki wiedzy i doświadczeniu sześciu szefów kuchni, którzy nie tylko zdradzili receptury potraw, ale również zarekomendowali wina, z którymi powinny być one łączone. Tworząc książkę, mistrzowie kuchni chcieli oddziaływać na wszystkie zmysły:

Artur Grajber, szef kuchni warszawskiego hotelu Sheraton tworzy niezwykłe kreacje, które są prawdziwą ucztą dla wzroku. Największą satysfakcją w pracy kucharza jest prezentacja potrawy tworzonej z serca i umysłów całego zespołu, przy użyciu wszystkich zmysłów… – mówi Artur Grajber – Najsmaczniejsze jednak danie musi najpierw skusić nas swoim wyglądem.

Michał Tkaczyk z Le Royal Meridien Bristol, który przygotował rekomendacje win. Tradycyjna kuchnia polska szczyci się bogactwem smaków. W moich potrawach i winach, które do nich dobieram staram się je wydobyć poprzez nietypowe kompozycje przypraw
i składników.

Janusz Korzyński z hotelu The Westin Warsaw, według którego dobry szef kuchni powinien nie tylko czuć, że zupa jest wystarczająco doprawiona, ale także słyszeć, że jest ona gotowa do podania. Kiedy dochodzi do nas dźwięk łamanych szczypców homara, gdy słyszymy jak ocet balsamiczny delikatnie otula kruche listki sałat, mamy jeszcze większą ochotę na kulinarne eksperymenty.

Tomasz Leśniak, który dba nie tylko o gości i pracowników hotelu Sheraton Kraków, ale także jest szefem kuchni polskiej reprezentacji piłki nożnej. Tomasz wprowadzi nas w świat kuchni pełen cudownych aromatów. Zamknij oczy i pozwól, aby zapach tymianku, czosnku
i bergamotki poruszył wyobraźnię zmysłowych rozkoszy podniebienia.

Tomasz Borucki, szef kuchni Sheraton Sopot, Conference & Spa, który opracowując kulinarne kompozycje wykorzystuje swój szósty zmysł – intuicję. Zdrowa, lekka, lecz niezwykle emocjonalna kuchnia sprawia, że każdy konsumując te potrawy poczuje morską bryzę Bałtyku.

Marek Niemiec szef kuchni Sheraton Poznań mistrzowsko zaprezentuje dotyk niezbędny
w tworzeniu potraw poruszających wszystkie zmysły. Zarówno szorstkość świeżo zmielonego pieprzu jak delikatność musu truskawkowego jest wykorzystana w kreacjach kulinarnych jego autorstwa.

Kuchnia szefów dostępna będzie w cenie 119 PLN. Kuchnia szefów wydana została przez wydawnictwo Rosikon Press.

Starwood Hotels & Resorts zarządza w Polsce 6 obiektami: Sheraton Warsaw Hotel, Sheraton Kraków Hotel, Sheraton Poznan Hotel, The Westin Warsaw, Le Meridien Bristol oraz najnowszy – Sheraton Sopot, Conference Center & Spa.Podobne artykuły:

• Piekielna kuchnia, Marco Pierre White, Pascal
• Już wkrótce w Twoim Stylu.
• Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai – Martin Widmark
• KrUlewna śnieżka Butenko Bohdan
• Nowość „Euro 1960-2008”

To znalazłem na stronie wydawcy:

Jagoda Kalita ma wyjątkowego pecha. Nie dość, że zamiast pójść do przyzwoitej pracy w biurze albo w banku – napisała książkę, to w dodatku jej powieść okazała się sukcesem. Teraz dziewczyna wpadła w szpony marketingu i mediów, zaś te – jak złapią – żywej jej nie wypuszczą. A ponieważ nieszczęścia są jak kibice (chodzą stadami) na horyzoncie pojawił się mężczyzna. Nie tylko przystojny i inteligentny, jeszcze bogaty! Ale jak można marzyć o prawdziwej miłości, gdy wokół trzaskają flesze, a na ulicy czatują na ciebie paparazzi?

Media i gierki męsko-damskie, kłamstewka polityków i pokrzykiwania feministek – oto nie tylko dowcipny portret naszych czasów. To przede wszystkim pełen ciepła i humoru romans, którego nie wymyśliłaby Rodziewiczówna. Ale Mariola Zaczyńska – dlaczego nie…

A to znalazłem na YouTube:

Podobne artykuły:

• Dzieci ulicy – profilaktyka zagrożeń
• Benigier-Media poleca “Maski” Eva Montana
• Nowość „Euro 1960-2008”
• Benigier-Media poleca z cyklu Historia Siatkówki “Igrzyska Olimpijskie”
• Spotkanie z Rafałem Ziemkiewiczem

Każde miasto ma sekretne miejsca. Moskwa w burzliwych latach dziewięćdziesiątych XXw. nie jest inna, jej mieszkańcy szukają bezpieczeństwa w świecie pod ulicami – w mrocznym, otchłannym świecie magii, płaczących drzew i kawek albinosów, gdzie wypędzone pogańskie bóstwa i baśniowe stwory szepczą dziwne opowieści tym, którzy chcą słuchać. Galina jest młodą kobietą pochwyconą, jak ludzie jej współcześni, w pozorną anarchię nowej Rosji. W tym chaosie jej siostra Maria przemienia się w kawkę i odlatuje – co skłania Galinę do dołączenia do Jakowa, policjanta prowadzącego dochodzenie w sprawie lawiny zaginięć. Poszukiwania zaprowadzą ich do podziemnego królestwa prawd i archetypów, gdzie znajdą się pomiędzy rzeczywistością i mitem, przeszłością i teraźniejszością, honorem i zdradą – do tajemnej historii Moskwy.

„Piękna, niepokojąca książka, która robi dla Moskwy to, co, jak mam nadzieję, moje Nigdziebądź zrobi dla Londynu… proza i atmosfera są piękne i dekadenckie, wszystko jest szare ze zdumiewającymi drobnymi wybuchami niezapomnianych barw… głęboki, mroczny, niezwykły klimat.”

Neil Gaiman, autor Księgi Cmentarnej, Amerykańskich bogów, Chłopaków Anansiego, Koraliny, Nigdziebądź i Gwiezdnego pyłu

Tajemna historia Moskwy to wysmakowana powieść z akcją osadzoną w ukrytym podziemnym świecie od niedawna kapitalistycznej Rosji, napisana przez byłą moskwiankę, mieszkającą obecnie w New Jersey… wspaniale nakreślone postacie i wiele epizodów w duchu realizmu magicznego, przedstawionych w czarującej prozie z rosyjskim akcentem.

Ekaterina Sedia: “Urodziłam się i wychowałam w Moskwie, gdzie do dzisiaj mieszkają moi rodzice i reszta rodziny. Przeprowadziłam się do New Jersey i mieszkam tam wraz z mężem i dwoma kotami. Wykładam botanikę i ekologię na stanowym koledżu sztuk pięknych, uprawiam ogród i piszę książki”.

Autorka pisze blog: http://fishmonkey.blogspot.com/ pod nickiem Fish MonkeyPodobne artykuły:

• Benigier-Media poleca z cyklu Historia Siatkówki “Igrzyska Olimpijskie”
• Dom schadzek, Martin Amis, Czytelnik
• Księga cmentarna Neila Gaimana trafi na ekrany
• Księga cmentarna – Neil Gaiman
• Następca, Ismail Kadare, Świat Książki

Przed Wami cudownie obłąkana podróż w samo serce tropikalnego raju – świata kultów cargo, ludożerców, szalonych naukowców, wojowników ninja i gadających nietoperzy owocożernych. Nasz nieporadny bohater to Tucker Case, żałosny świr, uwięziony w ciele fajnego faceta, który zarabia na życie jako pilot firmy kosmetycznej Mary Jean. Kiedy jednak po pijanemu rozbija różowy samolot służbowy podczas podniebnej przygody miłosnej, musi uciekać przed zbirami, pracującymi dla firmy.

Pozostaje mu tylko jedna możliwość zarobku: podejrzane, tajne zlecenia od pozbawionego skrupułów misjonarza i seksownej, jasnowłosej kapłanki z zielonego piekła Mikronezji. Oto bezwstydna, pomysłowa, bezczelna i niezwykle zabawna powieść współczesnego mistrza humoru.

Christopher Moore jest uważany przez krytyków za najwybitniejszego współczesnego satyryka amerykańskiego, stawiany jest w jednym szeregu z Kurtem Vonnegutem, Douglasem Adamsem i Jonathanem Swiftem. Jego książki okupują najważniejsze listy bestsellerów, a sam autor otoczony w Stanach Zjednoczonych podobnym kultem, jak Monty Python w Wielkiej Brytanii. Proza Moore’a to nie tylko rozrywka na najwyższym poziomie, ale także zabawne (i niezwykle celne) obserwacje i komentarze społeczne, obyczajowe, religijne oraz polityczne.

***

A oto ciekawostka – strona z międzynarodowymi wydaniami niektórych poprzednich powieści Moore’a.Podobne artykuły:

• Witajcie w świecie Christophera Moore’a!
• Zmarł Michael Crichton
• Dom schadzek, Martin Amis, Czytelnik
• Witaj na świecie maleńka
• 30 maja – wielkie wydarzenie w świecie biznesu!!!

W tej edycji dwukrotnie zwiększona została wysokość nagród finansowych dla autorów – główna nagroda to 10.000 PLN oraz możliwość opublikowania książki.  Ofertę książek wydanych w dwóch poprzednich edycjach Konkursu można znaleźć tutaj.

Prace konkursowe należy przesyłać na adres Wydawnictwa TELBIT, ul. Żegańska 36, 04-736 Warszawa do 30 czerwca 2009 r. (decyduje data stempla pocztowego), w formie wydruku oraz dołączonego nośnika z wersją elektroniczną utworu, z którego wydruk został wykonany.

Prace powinny być opatrzone godłem (w oddzielnej, zamkniętej i również opatrzonej godłem kopercie powinny znajdować się dane Autora).

Tematyka powieści powinna obejmować problemy współczesnej młodzieży od 13 do 20 roku życia, z różnych środowisk i grup społecznych. Fabuła powinna być osadzona w dzisiejszych realiach.

Więcej informacji o konkursie można znaleźć na stronach wydawnictwa Telbit.Podobne artykuły:

• Konkurs Wydawnictwa Książkowego Twój Styl
• Złudna Gra, Iga Karst, Telbit – gra miejska
• Butelki zwrotne. Literacki scenariusz filmowy, Sverak Zdenek, Świat Literacki
• Zdrowie – stres – choroba w wymiarze psychologicznym-IMPULS
• Strategie społecznego uczestnictwa młodzieży

Pozostała tylko przewrócona donica z fikusem, ziemia rozsypana na dywanie oraz złoty kolczyk – łezka z maleńkim brylancikiem pośrodku – leżący wśród szarobrązowych grud. Podniosłem go. Na haczyku zastygła zrudziała już kropla krwi.

- Alicjo… – powiedziałem w przestrzeń, a moje serce trzepotało jak skrzydła konającego ptaka.

Usiadłem na krześle i zapatrzyłem się w widok za oknem. W mroku granatowego nieba połyskiwały światła punktowców, jaśniała łuna bijąca od neonów wielkiego miasta. W tym wielkim mieście toczyło się pełną parą życie setek tysięcy ludzi. ­Kochali się, nienawidzili, kłócili i godzili, czasami ranili lub zabijali. Pili, brali narkotyki i uprawiali seks. Przesiadywali w hipermarketach, pubach, klubach, burdelach, teatrach i bibliotekach. Czasami pomagali innym, czasami ich niszczyli, emocjonowali się sportem lub polityką. Z moich okien nie widziałem, rzecz jasna, wszystkiego, ale mogłem sobie wyobrażać, iż jestem czarodziejem, obserwującym ludzkie mrowisko z komnaty umieszczonej na wysokiej wieży. To przed tym właśnie oknem tworzyłem bestsellerowe projekty, to tutaj pisałem słowa ważące wiele, wiele tysięcy złotych. I nigdy nie zapominałem, że wszystko zawdzięczam Alicji. Apartament w drogiej dzielnicy, pełne konto oraz wściekle czerwonego Chryslera Crossfire, stojącego w podziemnym garażu. Rozgłos (bo może trudno było jeszcze mówić o sławie), elitarne kluby i kobiety o zachęcających uśmiechach oraz jędrnych piersiach. To była ta najbardziej widoczna zmiana w moim życiu. Istnienie pięknej, błyszczącej otoczki. Ale stało się przecież coś więcej. Zyskałem poczucie własnej wartości, pewność siebie, zrozumiałem, że jestem w stanie wiele poświęcić dla kogoś, kto dał mi zaufanie, zrozumienie i przyjaźń. Ktoś mógłby powiedzieć, że wszystko zawdzięczałem jedynie sobie, własnemu talentowi, własnym przemyśleniom… Nic bardziej mylnego! Ja i talent byliśmy niczym, dopóki Alicja nie zdecydowała się zmienić mojego życia. Wtedy miała tylko czternaście lat. Wyzwoliła we mnie kogoś, kim zawsze chciałem być, obudziła coś, co spało, wskrzesiła coś, co umarło. Alicja dała mi tyle zaufania i miłości, że gdybym mógł podpalić świat, by ją ocalić, powinniście rozejrzeć się za azbestowymi skafandrami.

Ale w tej chwili nie było mi do żartów. Trzymałem w dłoniach kolczyk ze śladami krwi i wiedziałem, że ktoś musiał zerwać go z ucha Alicji. Na samą myśl o tym, co się wydarzyło, robiło mi się ciemno przed oczami. Jednocześnie wiedziałem, że pośpiech oraz raptowne, nieprzemyślane działania nie przyniosą niczego dobrego. Od trzech lat prześladowało mnie przeświadczenie, że za wszystko trzeba będzie jeszcze nie raz zapłacić. Związek z Alicją przypominał rosnący w nieskończoność debet na karcie kredytowej. Z jednym wyjątkiem – bank mówił: „Daj sobie spokój, chłopie”. A ja chciałem kredyt spłacać. Teraz, jak widać, nadeszła pora regulowania długów…

Podszedłem do biurka i podniosłem słuchawkę telefonu. Nie usłyszałem sygnału, lecz modną ostatnio piosenkę gangsta rapu, której refren brzmiał: Zrobiliśmy, co chcieliśmy, ta kurwa jest już nasza. Wysłuchałem refrenu przynajmniej pięć razy, zanim odłożyłem słuchawkę.

- A więc to tak – rzekłem gdzieś w stronę ciężkich zasłon, jakby coś, co przesyłało mi tę wiadomość, czekało za nimi, przyczajone i gotowe, by wysłuchać odpowiedzi.

Żałowałem. Nie tylko Alicji. Nie tylko końca beztroskiego życia. Trzy lata. Znakomite trzy lata. Bez konieczności podejmowania wyzwań i czynienia wyborów. Bestsellerowe scenariusze, producenckie pomysły kupowane na pniu, wywiady w najpoczytniejszych pismach i w najlepszych godzinach oglądalności, pieniądze płynące na konto tak szeroką strugą, że nie byłem w stanie nawet jej kontrolować. I miłość.

„Aleks, posiedź ze mną – poprosiła kiedyś Alicja smutnym tonem. – Nie chcę dziś zostać sama.”

„Oczywiście, skarbie” – odparłem, nie mówiąc jej, iż rezygnuję właśnie z randki z jedną z najbardziej wziętych modelek w Polsce, znanej z tego, iż z nikim nie umawia się dwa razy.

Tego samego wieczoru popularna modelka, naćpana od dziurek nosa po dziesięciocentymetrowe obcasy, rozbiła się na moście Siekierkowskim, a jej ciało wyłowiono dopiero po kilku godzinach. Czy moja obecność uratowałaby ją, czy ja również zginąłbym w metalicznie srebrnym nissanie patrolu, który prowadziła? Nie mogłem nikomu zadać tego pytania i nikt by mi na nie zapewne nie odpowiedział. Wiedziałem, że wybór zawsze należy do mnie. Nie znaczy to, że nie kłóciłem się z Alicją.

„Ty i te twoje laski – mówiła z obrzydzeniem, patrząc na którąś tam stronę znanego tabloida. Aż tak popularny, by pojawiać się na stronie pierwszej jeszcze nie byłem. – Aleks, zbastuj na trochę”.

„Nie chcę zbastować” – odpowiadałem wtedy, a ona tylko wzdychała i robiła mi piorunujący koktajl z wody, cytryny, lodu, mięty oraz mnóstwa cukru.

Zabierałem ją niemal wszędzie. I nigdy nie było niesmacznych plotek, gdyż kolorowe pisma pokazywały mnie najczęściej w towarzystwie blondwłosych piękności o ciałach wyrzeźbionych na kształt klepsydry. Które nic nie znaczyły, gdyż to Alicja była całym moim ­życiem.

Wyjąłem komórkę z kieszeni marynarki, ale napis na ekranie oznajmiał „wyszukiwanie sieci”. Czekałem kilka chwil, lecz nic się nie zmieniło. Raz jeszcze uniosłem słuchawkę stacjonarnego telefonu. Tym razem śpiewał w niej polski raper, a słowa brzmiały: Jeśli masz wyrzuty sumienia, pomyśl, że to worek z cegłami. Odłóż go na bok, chodź się bawić z nami!.

- Interesujące – stwierdziłem, wysłuchawszy tych zdań kilka razy.

Oczywiście wiadomość niosła ze sobą znaczący przekaz. Odpuść, Aleks, a i my ci odpuścimy. Zdjąłem marynarkę i wizytowe spodnie. Założyłem wytarte, wygodne dżinsy oraz bluzę z polaru. Narzuciłem kurtkę z grubej brązowej skóry, którą kupiłem tak dawno temu, że ze śmiesznie niemodnej zamieniła się w stylową. Do wewnętrznej kieszeni schowałem nóż, komórkę oraz portfel. Przyłożyłem raz jeszcze słuchawkę do ucha. Don’t walk into the dark forest – śpiewał ktoś zachrypniętym głosem.

Wziąłem do ręki pilot telewizora. Na ekranie pojawił się kingowski clown ze znanego miniserialu „It”, który wyrecytował z teatralnym zadęciem: You’ll die if you try i obnażył monstrualne zęby. Potem posłał w moją stronę czerwony balonik.

- Dzięki za ostrzeżenie – odparłem w pustkę i wyszedłem.

Kątem oka dostrzegłem jeszcze, że balonik fruwa pod żyrandolem, a ciężkie zasłony drgnęły, jakby coś, co za nimi czekało, zdecydowało się właśnie odejść.

c.d. w książce…Podobne artykuły:

• Od i Do. Najnowsze dzieje Polski według historii pocztowej. Norman Davies
• Nie kłam kochanie – Ilona Łepkowska, Maja Kotarska – recenzja książki
• Radio Yokohama – Marcin Bruczkowski
• Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet – fragment
• Szminka w wielkim mieście, Candace Bushnell